01 Aralık 2009, Salı
saat: 15:35
Parmaklarimin arasindan 4 yil gecti.
Bazen o kadar olduguna inanamiyorum, ama bazen hep buradaymisim ve oradaki hayatim cok eskide kalmis gibi hissediyorum.
Kendimi biraz toparlamayi basardim. Yazmayacak kadar tembellim su an ama cok sey oldu, bitti, basladi ve gecti.
Cok sey oldu, gecti de hala hicbir yere gelmemisim. En azindan onemli ve bahsetmeye deger birseylerle mesgul olmamamisim. Oyle hissediyorum.
(En azindan turkcemi unutmadim)
Ehliyetime az kaldi, sehir degistirmeme az kaldi. Bunlar olana kadar cildirmama da az kaldi.
Iki seneden biraz daha fazla suredir Wade hayatimda. Seviyorum. Tabii ki orada bir 'ama'.
Geldigimde onardigim beni gelmeden onceki kirik benle karsilastirsan hemen gorunmeyen bir fark bulabilirsin. Surekli yalan soyluyorum kendime. Romantizm, saygi ve o tur hos sevkat duygulari sanki attim, kendimi daha kucuk bir vazo yapmakla yetindim. Onunla yasamaya baslamam iyi bir fikir gibi gelmiyor ama buradan kurtulmanin yolu gibi geliyor. Pisman olmayacagim. Beni cok uzerse, cok tartisirsak baska yer bulana kadar goz yumup daha sonra cekip gidecegim. Kotu ihtimallerin hepsini aklimdan gecirip tartmam dogru gelmiyor. Kimse beni onun kadar sevmez, sevemez ve hayatimin bir parcasi olmadagini icimde birsey cit etmeden dusunemiyorum. Bununla yetinirim. Belki evlenmeden evlendik. Diyorlar ya... evlenince degisiyor hersey. Simdiden ona baktigimi dusunuyorum, simdiden seviyorum, ve asik degilim. Hic degildim sanirim.
Bunlari yazmayi planlamamistim buraya geldigimde...
Daha duzenli yazmayi dusunuyorum. Yeniden insanlar yerine gunceme guvenmek saglikli bir fikir - diye dusunuyorum.
