06 Aralık 2009, Pazar saat: 23:06 fotoğraflar ne kadar önemli hayatımızda bugün daha fazla farkına vardım. Ölesine bilgisayarımdaki fotoları kurcalarken kendimi fotoğrafların içinde buldum. Baktığım ve mutluluğumı kıskandığım o kadar kare çarptı ki gözüme kendime üzülmekten kendimi alamadım. Ne kadar çok dost arkadaş varmış. Ne kadar çok güzel anım varmış.Fotoğraflar genelde güzel ve unutmak istemediğimiz anılarımızı içermez mi genelde, benim fotoğraflarımda öyleydi işte. Eski anılar yeniden canlandı gözümde, bütün kızgınlıklar uçtu gitti bi anda. Hani zamanlar olur insanın hayatında, asla suratına bakmam dediğin, nefret ettiğin, iğrendiğin insanı birden anlamsızca özlersin arasa koşup boynuna atlayasın gelir içinden, işte öyle anlar yaşadım az önce. Nerdeyse hayatıma giren herkes vardı karelerde Bugünlerde karmaşık ilişkimin ortasında karmaşık iilişkideki esas oğlanın arkadaşının öldüğünü öğrendim. 28 yaşlarında alkolle çıkılan yolda acı son, hi. tanımıyorum ama tanımanın ne önemi var ki. Ölümü hatırlatıyo gördüüğün bir ölüm haberi ya da yakınından birilerini ölmesi. Daha sonra düşünüyosun ölüm ensende her zaman, Sana sölemedim güncem Banu 3 günlük bi kaybolmanın ardından dün geldi. Annemde yasıda mutluluk gözyaşlarıyla sonlanmış oldu. Bir güzel yıkamış bugün benim pamuk prensesimi mutlu oldum Güncem ordan oraya oldu ama unutmak istemedim sadece Üzülüyorum güncem gerçekten üzülüyorum. Hayatı luna park a benzetmiyorum ben, bence hayat zor bir sınav ya kopya çekebilcek kadar yetenekli ve şanslı ya da zeki olmalısın Hoşçakal kübiş