07 Aralık 2009, Pazartesi
saat: 12:15
good old days.
once upon a time...
falan.
duymak istiyorsan söyliyeyim ama senle alakası yok.
defolup gidiyorum altı aylığına.
destination da öyle pek yakın değil hani.
new york.
o kadar çok yalnız kaldım ki,
şimdi şurdan yola çıksam, hiç sorunsuz varırım oraya, yaşarım da, o kadar tek başıma kaldım yani.
bir kere altı aydır abisizim, bana her ne kadar bir yabancının etmediği kötülükleri etmiş olsa da, bir parçam eksik...
bir kere okulda, herkes her türlü kıyakla yoluna devam ederken, bölüm benim ebeveynim, ben de onların yaramaz çocuğuymuşum gibi, her türlü psikolojik baskının kurbanı oldum.
bu otoriteye tahammul edemedim, gittim, kaçtım oldum.
simidini paylaştığın beraber ağladığın insan,
ders bıraktım diye zil takıp oynar oldu.
ne kötülük yapmış olabilirim ben insanların bana bu kadar kin tutmasına sebep olacak?
kendi tercihlerim, ve bireysel seçimlerim, neden insanların bu kadar içten içe benden nefret etmelerine sebep olmuş olabilir ki?
kimse bana göre hayatını şekillendirmedi ki bu güne kadar, ben başkaları için yaşayayım?
neden günah keçisi ben oldum?
bir önemi yok.
sen de çal oyna,
evet bak okulum iki yıl uzadı,
new york tayım altı ay beni hiç görmeyeceksin,
bu şehir, bu insanlar, herşey senin,
ve evet ben orada da yalnız kalacağım.
köklerimi salacak imkanım yok, hiç de olmayacak...
ve döndüğümde de yine aynı ben olacağım.
yine aynı döngü ve yalnızlığım.
