09 Aralık 2009, Çarşamba
saat: 20:49
Şöyle bir şey var;
Bir yıl öncesine kadar (iki bile değil hatta belki bir yıl bile olmayabilir, birkaç aydır, ne bileyim), hayatımdan çıkan insanlara üzülüyordum, gerçekten. Çaba sarf ediyordum "aman çıkmasınlar, aman üzülmesinler, ulan ben üzdüm di mi kesin, ya napsam da en azından selamlaşsak..."
Şu an umrumda bile değil. Hiçbiri. Onu fark ettim otobüsten inip eve yürürken.
Zaten ne fark edersem bir yerden bir yere yürürken fark ediyorum.
Hani siz gittiniz ama benim içimdeki "BİSİKTİRİNGİDİNLANGERİZEKALILAR" şeklinde bağırma ihtiyacı bammbaşka...
