10 Aralık 2009, Perşembe
saat: 01:23
sonra, aklımdan geçeni ben "keşke" demeden söylüyor. soru sormamak konusunda gizli bir anlaşma var aramızda. "böyle olmaması gerekirdi." dedirten her şey için, üç kez, yüksek sesle gülünen küçük bir kasabaya taşınıyoruz. devamı malum, sonsuza kadar mutlu yaşıyoruz.
ya da ben yazsaydım böyle başlardı. şimdi sadece bitiyor. kapanan perdeye ve yerdeki çekirdek kabuklarına bakıp, "çok düşünmüştüm. keşke daha çok düşünseydim." diyorum. hiçbir şey yetmiyor.
en "keşke" dönemini yaşıyorum hayatımın.
