10 Aralık 2009, Perşembe
saat: 23:04
Uzak bir kentde bir kız vardı gözleri nemli, hava olabiliğine soğuktu beyaz olabildiğinde kardı. Kızın yürüyecek çok yolları vardı, üzerinde ayak izi olmayan çok fazla kar tanesi vardı. Ufuk beyazla bütünleşmieşti, sonu göremiyordu, son neresi bilmiyordu. Yürüyememsine tek engel rüzgarın gözlerine savurduğu bir tutam saç teliydi. O bunu karanlık bir gecenin en ıssız hali olarak algıladı. korkuyordu. Karanlıktan, bilinmezlikten, yeni adımlardan....
Ama ne olursa olsun yürümeye karar verdi....
Bırak Ellerim Saçlarına Dokunsun...
