14 Aralık 2009, Pazartesi
saat: 02:13
Bilenler bilir ben işimden konuşmayı çok severim ama baktım ki gerçekten arkadaşlığı ve güzel muhabbetleri çok özlemişim. Tüm gündemim sadece işim olmuştu. Yaş olarak benden büyük olan bir grup abi ve ablanın(abla dememi istemiyorlar) beni ne kadar kabullendiler bilmiyorum ama onlarla vakit geçirmek birbirleriyle sürtüşmelerini ve laf sokmalarını izlemek bile çok keyifli geliyor. Çağırdıklarında tüm işimi gücümü bırakıp yanlarına koşmaktan kendimi alamıyorum, kendimi onların yanından ayrılırken iş stresinden ve yoğun gündemimden uzaklaşmış olarak buluyorum. Engin Abi'nin verdiği fikirler yaptığı uyarılar. Ablamın uyarıları beni sakinleştirmesi v.s. v.s. yaşadıkları şeyleri birikimleri beni bi noktada biraz daha stresli iş hayatımda bir seviye daha ilerlememi sağladılar.
Uzun zamandır birlikte eğlenen hayatlarını paylaşan bu gruptakiler birbirlerine küsmüyorlar, birbirlerini anlıyorlar hatta bazen keşke 4-5 sene önce onlarla çalışma fırsatım olsa bile dediğim zamanlar oluyor. Bunları düşünmemi sağlayan Dilek ablamı çok seviyorum. Kendisi kadar iyi niyetli birisi olamaz verdiği sözden dönmemek uğruna gecenin bir yarısı yollara düşüp deli gibi yağan yağmurda ıslak ıslak da olsa davetimi geri çevirmedi.( Gerçi öncesindeki telefon konuşması aramızda kalsın)
Son günlerimde hayatıma bir renk ve doluluk getiren kişiye beni kardeşi olarak gören bende ablam oldu diye sevindiğim kişiye çook teşekkür ediyorum.
