14 Aralık 2009, Pazartesi
saat: 11:02
Sabahın beşinde babamla uyandım..Ağlamaktan yastığım ıslanmıştı.. Annemin saçlarımı okşamasıyla uyandım..Ağlıyordum.. Bu kadar net ilk kez gördüm biricik babacığımı.. Eski baba evindeyiz.. Ayva ağacının olduğu bahçeye bakan odada, cam kenarında yatıyor yatağında..Yine hastalanmış; bilincini kaybetmiş.. Ne alaka ise bizde komşumuzun kızıyla ya istanbul, yada ankarada yatılı bir yere gitmişiz iş için.. Evimizin bulunduğu aralığa girdiğimizde sevinçli haberi veriyorlar.. Babam düzelmiş, bilinci açılmış.. Nasıl koşturarak çıkıyorum odaya.. Bir bakıyorum her zamanki o bıyık altı gülümsemesiyle bakıyor yüzümüze.. Annem diyor ki: " Bir daha kendini fazla yormak yok. Merdiven bile inmek yok" gülümsüyor anneme olan aşkını okuduğumuz o bakışıyla bakıyor ve.. " tamam aşkım" diyor.. Komşumuz geliyor tam o sırada.. Bilmiyormuş bilincinin açıldığını diyor ki bağıra bağıra: " geçmiş olsuun..nasıl oldun" babacım başını yan tarafa çevirip gülümsüyor ve "çok iyiyim" diyor.. Tam o sırada burnumda ve yüreğimde o inanılmaz sızıyla uyandım.. Yastığım sırılsıklam olmuştu.. Annem saçlarımı okşuyordu.. Annemi gördüğümde daha çok ağlamaya başladım.. Neden bırakıp gitti bizi annecim diyerek.. Takdiri ilahi.. canım yanıyor çok bugün yine çok yanıyor.. Çok özledim babacım seni çookk.. İyi ki geldin rüyama sarılamadım ama güzel gülümsemeni gördüm ya.. Allahıma çok şükür.. İyiyim dedin ya.. İyisin oralarda biliyorum.. Ama çok Özlüyorum çook...
