16 Aralık 2009, Çarşamba
saat: 13:30
buyukbabamin anjiosu basarili gecti. babaannem artik evlenip cocuk yapma zamani geldigini dusunuyor. kendisi icin uygun bir tuncelili alevi bulup fabrikayi acmak lazim.
isler yolunda. henuz hicbir dostu goremedim ama en azindan keyfim iyi sayilir. sirt ve boyun agrisindan rahat uyuyamiyorum yalniz. yeni modeli cikmissa bu bedeni degistirmek lazim.
evimi cok sevdim. beyaz, gri, mavi ve orman yesili. sabahlari babamla "spor" yapiyoruz. kaslarimizi esnetip gevsetirken bir de dans edip popo salliyoruz beraber; yuzunde cocukluktan bir iki gulucuk. benim oldugum yerde nese ve inanc olmali.
anthonie'nin babasina sanki haddimmis, sanki gorevimmis gibi bir mektup daha yazdim. "yetiskin olmak secimlerinin ve hareketlerinin sonuclarini goguslemektir. birilerinin sizi yonlendirmelerine musade edeceginize hayatinizi kendi elinize alin. cocuklariniza hakettikleri ve ihtiyac duyduklari babayi vermeniz gerekir. 'your love and support is priceless' to your sons," dedim, "insan seviyorsa biraz rahatini bozacak." okuz, bunun uzerine aylardan sonra ilk defa anthonie ile konusmak istedigini bildirmis. sanirim bu gece skype'da gorusecekler. sevineyim mi, surekli birilerinin annesiymisim gibi onlari azarladigim ya da ogut vermek zorunda kaldigim icin uzuleyim mi bilemiyorum. birilerine ders vermek hosuma giderek yaptigim bir eylem degil. 20-25 yasinda birinden niye babaligi ogrensin bu adam?
hani pembe bulutlari dunyanin? bana mi kaldi etrafi boyamak?
hukuk okuyayim diyorum ama amerika'ya gidesim yok. gerci bahadir da orda iken nyu'ya basvurulabilir. ancak basimi oraya buraya vurmaktan korkar oldum. bir de tabii yol uzak. artik saatlerce ucakta oturmaktan da gina gelmis durumda. ne yapsak bilemiyorum. ote yanda kardese de eve de yakin olmak icin avrupa'da ekonomi ile ilgili bir master yapip donmek de bir secenek. dogrusu biraz bunaldim aptal aptal okula gitmekten. evimden uzak olmaktan. bir de islerin basina gecmemiz icin baski var tabii. belki iyi de olur ancak babamin kosesine cekilmesi gerek. yani bir suru fikir, bir suru talep, sonra sureklilesmis sacma sapan halsizlikler, hastaliklar. evde olmayi da ozledim. obur yanda yalniz kendi irademle yasamak. hem anthonie'nin guzel gozleri. bir iki yil sonra belki hatirlanmayacak. kendim icin karar verip ilerlemek gerekir.
simdilik kardesimin ziyareti icimde cicekler actiriyor. benim yengem de cok tatli! kocaman ailemi cok seviyorum.
saat: 13:39
kimin bacagini sikmisim tramvayda?
