16 Aralık 2009, Çarşamba
saat: 15:16
1 yilin ardindan tekrar Turk kara sularina, hava sahasina ve bir karisini dahi kimselere vermeyecegimiz topraklarina girmek adina yola cikacak olmama ragmen valiz hazirlamak gibi banal fiziksel aktivitelerle ugrasacagima sozluk ve gazete okuma gibi aktivitelerle entellektul hazirlik yapmis bulunuyorum.
Daha dogrusu uzun sureli ucak seyahatlarinden hic ama hic hazzetmeyen biri olarak gece uyumazsam ucakta cok pis uyurum dusuncesine dayanan planimin bir parcasi olarak vakit gecirmek adina kendimi gazetelere adamis bulunuyorum.
Ask-i Memnu'nun ask haritasini cozmus olmanin verdigi hazzi baska hic bir seyde bulamadim, ben size bu kadarini soyleyeyim.
Belki de sabah tras olurken kulagimin kenarini kesip bunu farketmeden ortalikta gezinmemin ardindan o sekilde Starbucks'a gidip 2 yil kadar once radarimda belirmis olan Adriana'yi gormem --you know you are stalking when she doesn't know your name--, surat asinaliginin verdigi o zoraki tanismislikla selamlasmamizin ardindan beklenilmeyen bir sekilde suratima bakmasinin verdigi hafif heyecan ve utangacligin ardindan "Got the zombie thing going on by your ear" yorumun uyandirdigi hisler bu gunun ilginc detaylarindan sayilabilir.
Nasil, tek cumle?
Dus almali.
Geri donusum zimbirtilari ayiklanmali. (Ne sandin yaaa?)
Cop atilmali
Geri donusturulmeli (duyan da reaktoru arka bahcede calistiriyoruz sanar. Gonder Scotty ne kadar aluminyum varsa)
Valiz toplanmali
Uzucu olan Turk telefonumun sarj cihazini ne kadar arasam da bulamiyor olmam. Ciddi anlamda endiseliyim bunun basima ne gibi sorunlar acabilecegi konusunda. Paris'e indigimde AT&T'nin roaming olayinda ne kadar ileri gitmis oldugunu ve benim o hareketimin bana kac dolar fatura olarak geri donecegini heyecanla bekliyoruz.
Saka bir yana, Turkiye'de kimseye ulasamayacak olmam o kisa zaman zarfinda biraz uyuz edici. Hani bir suru insanin numarasi bilgisayarda da var ama aninda iletisim olmadan plan yapma yetenegimizin koreldigi konusunda hemfikirim. En son bu durumla cebellestigimde, ki gecen Turkiye'ye gelisim oldugunu dusunursek akillanmadigimin ne kadar asikar oldugu artik okuyucuya egzersiz, alakasiz bir Osmanbey sokaginda 50 dakika sogukta beklemis ve sonunda dayanamayip "beni bulmayani ben bulurum" naralari atarak arkadaslarimi bulma yoluna gitmistim.
50 dakika da iyi beklemisim, simdi dusununce.
1 yildir gormedigim ulkemi ozledim, ailemi ozledim geyikleri yapacak durumda degilim bir suru sebepten dolayi.
Acikcasi su andaki en buyuk derdim gelecek donusumun ne zaman olacagi Turkiye'ye. Anladin sen ne demek istedigimi.
