20 Aralık 2009, Pazar
saat: 04:24
son yarasa ben kaldim sanirim. sabaha kadar uyumayan herkes nereye gitti? herkes farkli bir seviyeye gecti de ben mi kacirdim acaba?
tum gun yalnizlik hissediyorum ama geceler, geceler bir baska. gece vakti yapayalniz olmak dogal geliyor bana. belki de o yuzden seviyorum gece yasamayi. tek mutlu oldugum zaman cunku.
gunduzlerden de bir o kadar nefret ediyorum. evet cogu insandan farkliyim bu konuda. aslinda bu da beni korkutmuyor degil. farkli oldugum icin mi hayatim boyle diye dusunmekten alikoyamiyorum kendimi.
uyku bastiriyor bu saatlerde, direniyorum, cunku su an mutluyum. sabah kalktigimdaysa yine ayni caresizlik, yine ayni karamsarlik bana gunaydin diyecek.
beni, soylediklerimi anlayan biri olsa bu dunyada.
