20 Aralık 2009, Pazar
saat: 22:15
Kanatların Kanıyor
Bu hayattaki her yenilgimin en ağır faturası sensin yemin ederim...
Yüzüne bakmak,tenini görmek
o umarsız çocukluk anılarını hatırlamak gibi
buğulu,yarı zamanlı ve kelimesiz
ya dokunmak
o umarsız çocukluk anılarının içinden geçmek gibi sanki
acı çığlıklar atmadan
tozu toprağa katmadan
gözlerinden muaf olmadan yürümek gibi,
bir ileri-bir geri...
daralırken hayat
sayfa sayfa çaktırmadan zamandan çalarken bir şeyler
akıl almaz kederler biriktirdim
dünyanın yas tuttuğu o büyük afetlerden bile hep gözlerini sorumlu tuttum...
şimdi ise;
karıştırdıkça seni,kop koyu oluyorum
solumak istiyorum o eşgalsiz gözlerini
dudaklarında isyan görmek istiyorum
dilindeyse intihar bombaları
kal istiyorum yatalak düşlerimde
yüzümü yüzüne sürmek istiyorum,
kalbinin üstüne dayamak istiyorum kulağımı
ve dinlemek istiyorum anlatamadıklarını
susupta söyleyemediklerini
her kalp aynı dilde konuşur nasıl olsa
aynı lisanı kullanır
aynı tarafta vurulur
cam kenarıdır yeri,sola dayalı yaşar
hazan mevsinde aynı göçü izler...
artık senden saklamanın bir manası yok
görmüyorsun ama
kanatların kanıyor
hiç bana bakma!!
bu sefer ben vurmadım seni
çünkü sen tanrıya ihanet ettin
bilmiyorsun sanki
isimsizce özletmek hiç bir kitaba sığmaz
ama bir bildiğin vardır,diye umuyorum
hazır yoldan çıkmışken bedenim
hazır herşey silbaştan yazılacaksa
aşk kilometrelerce ötede devrilen bir çınarsa
son kez teninde akıl almaz bir katliyam başladıysa
çık gel rüyalarından,uyanır uyanmaz
çünkü
hak etmediğin kadar çok özledim seni
hemde hiç hak etmediğin kadar...
