26 Aralık 2009, Cumartesi
saat: 01:45
Keçilerimi kaçırdım ... toplarlayamıyorum ... toparlanamıyorum ...
Hiçbir dönemde bu kadar kendimden uzak olmamıştım, bu kadar boş bırakmamıştım kendimi,ergenlik çağımda bile ... Tutunamıyorum hayata, hayatıma ... Sadece yaşıyorum beynim başka şeyler için çalışıyor.Korkuyorum kendimden, ya akıl hastanesi ya boğaz köprüsü ya depresyon sonum diye dalga geçiyorum ama sadece ama ve bir boşluk ...
Bildiğim hiçbirşey yok şu yaşadığım hayata dair sadece yaşamam gerekli... elbette bu da bir dönem ve geçecek gidecek bitecek ... herşeyin bir sonu olduğu gibi ...
Herşeyin bir sonu olduğunu bilmek güzel bir duygu ...
