28 Aralık 2009, Pazartesi
saat: 03:30
seni sevmediğimi uyuyamadığım o otel odasında anlamalıydım.
uyku tutmamıştı.
ve hava acayipti.
sen bana tüm hünerlerini sergiliyor, yatakta yalanlarınla beni tahrik etmeye çalışıyordun.
ben onların yalan olduğunu çok sonra anladım.
ama içime işlemişti pisliği. düşüncesi içimi rahatsız etmişti.
seninle sevişemedim bile.
iğrenmiştim sanırım.
gerçekle yüzleşmek bu kadar acıtır işte.
o gün seninle bir hayatı istesem de yine de içimde bir yerlerde başka duygular vardı.
gitmek istiyordum. sana karşı samimiydim.
hem sevdiğimi düşünüyor hem de sevemiyordum. garipti yani.
sıkışmıştım arada.
seninle bir ömür nasıl geçer diyordum. bir ömür bu kavga ve gürültü. bir ömür bu gergin hal.
ellerin titremesi ve her şeyle kavgalı olan sen.
hayatla sorunun vardı senin.
ama benim yoktu.
belki de ondandı hırçınlığın bana karşı, bilmiyorum. aslı'dan hiç bir farkının kalmadığını hissetmeye başlıyordum.
ben mi yapıyordum seni böyle.
senin bu hareketlerine sebep ben miydim?
sana karşı olan tüm sabrım tükeniyordu yavaş yavaş.
o taksim gecesinde. benim yüzüme tokadı vurduğun zaman.
arkandan koşarken "Allahım ben nasıl bir ömür geçirebilirim bu insanla?" diyordum. Acıyordum ikimize birden.
Düştüğümüz duruma, o istiklal caddesinin ortasında o halimize. Ağlayan sana kızıyordum.
Nefret etmiştim o an senden.
Seninle geçirdiğim her ana.
Midemi bulandırıyordu sorunların. Halin, tavrın. Hayattaki her bir detaya takılıyordun ama takıldıkların tamamen şizofrenik detaylardı. Eminim onlar seni böyle sallamıyorlardı.
İnsan mutsuz olmayı ister mi?
Ben seninle mutsuz olacağımı biliyordum. İşte o yüzden istemedim seni.
Böyle bir ilişki geçer mi?
Böyle bir hayatı, seninle o hayatı istemiyordum işte. Haykırmak geliyor şu anda içimden.
Sorunlu kardeşini ve aileni de istemiyordum.
Rahatsız ediyordunuz hepiniz.
Senden kurtulduğum için mutluyum aslında. Ne kadar rahat değil mi hayat şimdi? Her sabah seninle uyanma stresi yok.
Senin o saçma sapan manasız hırsın ve stresin de yok.
Biz evlensek de ayrılırdık seninle.
Kalıbımı basarım.
O zaman daha aptalca olmaz mıydı?
Rahatım artık.
En azından seni taşımıyorum sırtımda.
Batsam da yalnız ben batarım.
