29 Aralık 2009, Salı
saat: 22:20
Ceyizler, bunca hazırlık, evLeniyor he.Yaşlanıyorum sanırım (:
Belirli bi yaştan sonra insan sevdiklerinin birer birer gittiğini görünce daha bir garip oluyor. Küçük abLamın evliliğinde bunLarı düşünmemiştim. Belki de benim üzerindeki emeğindedir bunLarı düşünmem.Beni o büyüttü. Benim yüzümden az dayak yememiş Annemden. Hatta benim yüzümden ayak baş parmağı kopacakmış, her zaman ki yaramaz ben işte (:
Kızdım ilk başlarda, Babamın acısı daha yeniydi. Bi ton dert, sıkıntı vardı."Annemi nasıl yanlız bırakacak" dedim. Ben varım hepte olucam ancak ilk göz ağrısının yerini tutamam ve ne de oLsa kız çocuğu.(Her ne kadar ben daha çok yardım etsemde Anneme(: ) Sonra "Emre benciLce düşünüyorsun" dedim.
Mutlu olmayı o kadar çok hakediyor ki. Ablam olduğu için değiL. Ben hayatım boyunca bu kadar mantıklı bi hatun görmedim. NasıL olduda evlenmeye kadar verdi haLa hayret ediyorum. Demek ki "var bir bildiği" diyerek, sonuna kadar yanında olduğumu söyledim. Neye kadar verirse, doğru-yanLış oLasada yanındayım dedim...
"Allah herkesin gönlüne göre verirmiş ya" (ya da bizi hep öyle kandırdıLar) onunda gönLüne göre verdi.
İkinci Annem o benim. Her ne kadar pek anlaşamasakta, kendi biLmez ama "Annem" neyse "Ablam"da odur.
Yavaş yavaş diLimden düşmeyen yanLızLığa doğru gidiyorum. Önce Küçük abLam, Sonra Babam, şimdi büyük abLam. Bi Anam kaLdı geride. Oda giderse... Allah başımdan eksik etmesin Anam seni (Amin).
Zaman geçtikçe insan daha bir garip oluyor. Sevdikleri bir bir giderken...
Aklıma şu soru geLiyor!
Sen Hancı mısın be Herif?
