30 Aralık 2009, Salı
saat: 00:06
Bugün değişikti...
Bir yandan sanki ben ölmüşüm de anılarım canlanmış tekrar yaşıyorlardı...
Bir yandan da sanki bazı anılarım aslında hiç de yaşanmamış gibiydi...(Bu kısmı sevdim mesela bugün! Çünkü o yaşandığını hissetmediğim anılarım acı da hüzün de veremezdi değil mi bana?! Ki vermed zaten...Nötrlenmiş gibiydi...Hani o sokağa bakmakla bakmamak aynı şeydi sanki...
Öncesine geleyim...Hani ölmüşüm de anılarım etrafta dolanıyora!
Bugün taaa ilkokul 1. sınıfa gittiğim okulun civarından geçtim..Maçka'dan...Çocukluk anıları hüzünlendiriyor beni çokça...Siyah önlüklü fotom olmasa belki hatırlayamacağım o zamanki halimi ama güzel olduklarına dair kırıntılar var zinhimde:))İlk aşk var hiç olmadı:))
Sonra istikamet Taksim'di ve teleferikle geçmek gerekti...İkinci binişim olacaktı...İlkinde korkumu yenmiş olacağımki bi cesaret geldi...Binmek istedim...Yanıma genç bir adam oturdu....Ve başladık tepeden uçmaya...Nedense teleferikteyken sevgili yanında olmalı gibi bir felsefem var:)Hani deniz manzarası, havadasın falan, romantik ortam:)))Ama yanımda oturan gencin saçma sapan telefon görüşmeleri zaten sevgilisiz teleferik yolculuğunu iyice anlamsız kıldı...İşte o sıralarda ben ölmüşüm anılarım teleferikte yaşıyor gibiydi...
...
Beni uyandıran/yaşadığımı hatırlatan ise gün sonuna doğru Seda'yla olan acı dolu dakikalarımdı:))))))Ama sonu hep mutlu son:)))
...
Öyle işte...
Sokaklar, binalar, teleferikler, okullar ve bana hatırlattıkları, hissettirdikleri, hissettirmedikleriyle bir gün....
...
Ha bu arada Gece, bu gece hiç sen olasın istemiyorum...
Bugün gece hiç gelmese...
ve
Ben hiç uyumasam....
