03 Ocak 2010, Pazar
saat: 13:00
aslında ben kimseden nefret etmem. yaptıkları her şeyi anlamaya çalışınca, üzülürüm hatta onlar için. (burnu büyüklük diyor gerçi kimileri de buna) yardımcı bile olabilirim isterlerse. gerçekten. dudağımda bir brucu willis gülüşü ile bakarım onlara kimi zaman, "yazık" derim falan. of.
ama biri var ki, ondan gerçekten nefret ediyorum sanırım. çocukken kıskandığım şeylere karşı duyduğum nefretimsi hisleri uyandırıyor bende. üstelik kıskanmıyorum da, ama nefret duygusu aynı. televizyonda gördüğüm zaman izliyorum, evet çünkü ona karşı hissettiğim negatif duyguları canlı tutmam gerekir. annem kızıyor bana,"niye uyuz oluyorsun, adam ne güzel programlar yapıyor, paraya da para demiyor". ey annem banane yaptığı programlardan, kazandığı paralardan. ben onun yüzündeki "ahaah aptalsınız oğlum siz, bir ben akıllıyım" bakışından nefret ediyorum.
bu bakış bir aralar hülya avşar'da da vardı, ama atlattı çok şükür. thank god.
