04 Ocak 2010, Pazartesi
saat: 19:49
aşk ve nefret nasıl bir arada olabiliyor günce,nasıl birbirinin içine kenetlenmiş..onu görmeye mi dayanamayacağım yoksa görünce hissedeceklerim mi beni korkutuyor?
en basitinden bana yaşattığı bu 3 güne rağmen,nasıl adını duymak bile canımı acıtıyor..
görmezden mi gelicek beni,hiç bişey olmamış gibi mi davranıcak,ne zamana kadar kaçıcak?
peki ben ne zamana kadar böyle acı çekicem?
onun umrunda bile olmadığımı bile bile sadece onu düşünicem?
bi yandan nefretimi kusmak istiyorum yüzüne,bi yandan onu ne kadar sevdiğimi..ama bunların ikiside bişey ifade etmiyor ona.
ben hiç bişey ifade etmiyorum.
insan nasıl bi yaratık ki her seferinde hayal kırıklığına uğrayacağını bildiği halde umut edebiliyor..nasıl bi mazoşistlik bu..
arada bi geçiyor,sonra aniden oturuyor içime,özellikle de kendi başıma kalınca.insan yalnız bi varlık günce.sadece yanlız..hiç kimse yok kendinden başka bu yalnızlığın içinde..
güvenmek,sevmek,değer vermek fasa fiso.emin olduğum tek bişey var oda bencillik.insanlar bencil günce.istisnasız..saatler geçiyor,günler geçiyor bi yandan zaman akıyor,hayat devam ediyor..herkes kendi uğraşında olması gerektiği gibi.bi yerim kanıyor,biri deşiyor içimi.zaman akmıyor,günler birbirine giriyor.yelkovan akrepten de yavaş..
bi anlık boşveriyorum herşeyi.bütün arzuları,hisleri def ediyorum.isimleri siliyorum hafızamdan.beklentileri,umutları yok ediyorum.oldum ben diyorum canım acımıyor.sonrasında tek bi kelime.tek bi yazı,tek bi isim,tek bi şarkı,tek bi anı..delip geçiyor öylece,kalakalıyorum.acılara tutunarak ayağa kalkılmaz biliyorum.boşluklar insanlarla doldurulmaz.inanmaksa yalnızca kendini kandırmaktır.
bana yalnızca ben yardım edebilirim günce.yalnızca ben yanımda olabilirim.yalnızlığımı kendimle giderebilirim.
unutabilirim günce.
görmeyebilirim.
zaman akıp geçer,yaralar kapanır.
yol uzun..
vakit bol..
