05 Ocak 2010, Salı
saat: 22:30
ben bu anı önceden hissetmiştim.
aylar önce daha ortada hiç bişey yokken tanımlayabilmiştim.
sonra olaylar hızla gelişti..
önce tatlı tatlı başladı..
hep onla olma isteği,onun hoşuna gidebilecek şeyler giymek,kitaplar okumak,filmler izlemek,muhabbetler etmek..
sonra umutlar,hayaller..
elde edemedikçe hortlamaya başlayan takıntılar..
sonra iki saat içinde olup bitenler..
hayatımı kendi kendime cehenneme çevirivermem.
benim olmayan varlığını artık yakınımda da hissedemeyecek olmam..
günler sonra karşılaşmak,yüzüne bile bakmamak,içim acırken,içim kanarken..
verdiği selamı bile almamak..
hangisi daha çok acıtıyor bilmiyorum.
nefretle suratına bile bakmamak mı,yoksa tüm hücrelerimle onu isterken kendime engel olmaya çalışmak mi..
insanlar anlamıyor.
anlamasınlar.
umrunda bile değilim biliyorum.
ama sana olan aşkımında önüne geçemiyorum,yok olmasını beklemekten başka çarem var mı ki..
bana bu hayal kırıklığını yaşatmasaydın keşke..
