07 Ocak 2010, Perşembe
saat: 01:10
ne kadar çok benziyordu...
otobüsteydim...
karşımdaydı.. uzun uzun kesintisiz baktım...gözümü almadım. belki de alamadım..
gülümsedi... gülümseyişi benzemiyordu ama.. kafamı çevirmedim.. monalisa gibi yarım bir tebessüm geldi..
ne kadar çok benziyordu...
kaşları benim istediğim gibiydi, saçlarının rengi bana ilk süpriz yaptığı günkü gibiydi..
dün gibi aklımda.. gri kolsuz bir body, mavi kot, düşük bel... arkadan sarılmıştı.. saçma bir gülümseme aldı bunlar geçerken aklımdan.
kız ona gülümsüyorum sandı.. utangaç bir tavırla hafif yana eğdi başını.. bense hala onu düşünüyordum..
ne kadar çok benziyordu...
elim telefona gitti.. numarasını çevirdim.. yeşil ikonun üzerinde dolandı parmaklarım.. sonra kırmızıya bastı.. ne yapıyor acaba sorusundan öte, hayatında biri olması korkuttu beni..
sadık mıydı acaba sevdiğine, yıllar o hovarda havasını almışmıydı ondan? yoksa uzak kaldıkça yine kayar mıydı başkasına.. evlenmiş miydi acaba..ya da nişanlı.. ya da..
korktum... eski bedenleri düşündüm.. hayatımdan geçen kızları..hayatlarından geçtiğim kızları..
en derin izler ona aitti.. o günlerdeki hitap şeklimle çakıl'a.. ne tatlıydı... ne özeldi..
aradan yıllar geçse bile hala onu taşıdığıma inanmak çok güç elbet. bir başkası izleri siler belki unutturur, belki yeni insana "hayatımda en çok seni sevdim" diyeceğim...
ama herkes gittiğinde, geçmişte bende en çok iz bırakan insan kim diye sorarlarsa..bilmiyorum.. 25 yıllık hayatımda tek geçerim onun adını sanırım.
ve en azından bu geceyi beynime kazınmış sözüyle kapatıyorum...
"sana bir şey söylemek istiyorum. belki ömür boyu birlikte olacağız, belki 1 yıl sonra ayrılmış olacağız, ama bir insan hayatının en güzel, en deli dolu, en çılgın zamanlarında çok tutkulu bir aşk yaşadığımız için çok şanslıyız. Bana bunları yaşattığın için çok teşekkürler.."
Yıllar sonra gelen cevap: Esas ben teşekkür ederim çakıl.. 25 yıl boyunca yaşadığım en tutkulu ve tek aşk için. teşekkür ederim..
