08 Ocak 2010, Perşembe
saat: 00:18
O an birazdan can verecek olan fanatik bir inancım vardı, "ne olursa olsun" idi.
Açıkçası kendimi daha değersiz hissedemezdim. Fakat istesem de, zorlasam da eskiden olduğu gibi kendimi parçalayamayacağımı fark ettim. Problem bana empoze edilmiş olan fanatizmdeydi. Yoksa hayatın doğal akışında sıradan bir şeyler olmuştu. Kimse Sudan Kralı bile olmamıştı.
"C'est la vie" dedim içimden, hepsi bu.
Neticeyi gözardı edince insan egosu, insanın yakasını bırakıyor ve tatlı bir anı haline geliyor. Ben çok sevmiş, sevilmiştim. Sanırım düşünmeyi gerektiren başka bir şey yok.
