09 Ocak 2010, Cumartesi
saat: 14:03
kendi adıma ne kadar üzgünde olsam onun içinde üzülüyorum be günce,nasıl bi insanım ben böyle..
okulda yüzüne bile bakmıyorum,yanımda biyerlerde olursa hemen uzaklaşıyorum.görmek bile canımı yakıyor çünkü..
dün a. yle msn de konuşmuşlar.'canım hiçbişey istemiyor,12de yatıyorum 4 e kadar yatakta dönüyorum,ertesi günde 2 de uyanıyorum,herkes bizde yanlarında bile oturmadım gittim uyudum' demiş.takıyor gibi,en azından bunu yapıyor.ama çok mu zordu gelip bi özür dilemek,en azından arkadaş olarak kaybetmek istemediğini söylemek..
ben şuan ne hissediyorum bilmiyorum.bazen öfkeleniyorum,canım acıyor,görmek bile istemiyorum diyorum.sonra bi yanım hala bitmiyor diyo,söküp atamıyorum içimden..
ama güçlü durmam lazım,hayatıma eskisi gibi devam edebilmem lazım.
dün bana ciddi ciddi bakarken görmüş b.
bi anlam yüklemek istemiyorum ama hoşuma gitmedi değil.en azından bi pişmanlık duysun istiyorum,başka bi beklentim yok zaten.
bi anda herşey tepetaklak olabiliyor be günce.hiçbişey planladığım gibi gitmiyor.şaşırmamak,sarsılmamak lazım..
