09 Ocak 2010, Cumartesi
saat: 20:21
Ve ben öldüm günce ...
2 gündür yaşamıyorum günce, kendimde değilim sürekli beynimde bir uğultu war, hani hayatına şimşek hızı ile giren kendisinden başka bişey düşündürmeyen sevgiliden ayrılmış, ruhsuz, bedensiz,amaçsız,saçma sapan bir haldeyim.Dağıldım...
Özgür irademle ilk defa bu kadar uzun zamandır sigarasız yaşıyorum bugün 2. akşam,biliyorum günce biliyorum günleri saymak gibi bir derdim yok... sadece bir yerlerde olsun tam tarih değilmi herşeyi beynimde tutamam :P
Çok zor geçiyor hemde o kadar zorki bugün son paketimi dün elimden alıp geri vermeyen benden 20 yaş büyük iş arkadaşımın üstüne atlayacaktım :S gözlerim döndü,dünya karardı,beynimin içi boşaldı bir anda, nefes alamıyorum zannettim.O sigarayı vermeyince sigarayı verecek başka gönüllüler var etrafımda "sigara bağımlısı ve benim bırakmamı kıskanan bağımlı vatandaşlar diyorum onlara"
hemen bir sigara aldım ve wc.ye koştum çünkü etrafımda 10 çift göz benim sigarayı yakmamı bekliyordu...
ama ben naaptım günce içmedim tabikide :) nedennn ? çünkü ben sigara kullanmıyorum :))))
wc.de elimde sigara aynanın karşısında 5 dakika kadar kendimle yüzleştim, aynadaki gözlerim ilk önce domates kırmızısı oldu sonra yaşlarla dolu domates gibi kırmızı gözler oldular.Yakmadım o lanet sigarayı, lanet olsun nasıl bir duygu bu böyle kendimi elimde telefon, ayrıldığı sevgilisini aramamak için savaş veren kızlara benzetiyorum.ayrıldığım sevgilimde sigara ama günce sevgililerden ayrılmak bile bu kadar zor olmamıştı ....
İnsanoğlu olmanın en güzel tarafı herşeye alışabiliyo olmak.Hemde herşeye ...
Ve ben öldüm ... kimse farkında değil ki ben bile ....
