10 Ocak 2010, Cumartesi
saat: 00:01
farsçadan çıktım. eski mesai arkadaşlarımla hoşbeş ettikten sonra kulaklığımı takıp yola koyuldum. zatan kulaklık olunca bir garip oluyor (sanırım herkeste aynıdır), hem seslerden hem de etraftan azade oluyor insan. başka bir boyutta yolun ve diğer insanalrın arasından görünemden geçer gibi bir şey, hayalet gibi. bilmem analtabildim mi?
sonra tam itfaiyenin oradaki ışıklardan karşıya geçtim. benimle birlikte birkaç kadın daha vardı. aheste aheste yürüyorumt abii. kafam karman çorman zaten bri dünya. o sırada arkamızdan gençce biri öne geçti. geçerken baktığını gördüm ama ihtimal vermedim. yürümeye devam ettim. sonra baktım iki durağın arasında bana bakıyor yine. tırstım tabii hafiften ama (herzamanli gibi) yanılma payını ehsaba katıyorum. yavaşladım iyice. ileride durdu bu saatlere bakıyor gibi yaptı. yanından geçtim yine arkamda kaldı. hayır, bir de bakıyor yüzüme, öne geötiğinde de geliyor muyum diye.
acaba sivil (on sene filan önce bir miting sonrası yaşamıştım) midir, sapık mıdır, nedir diye düşüne düşüne bu düzende yürüdük epeyce. o ileri gidiyor ardına baka baka, benim kaşlar çatık, yavalıyor ya da kenarda bekliyor vs. bir ara tam soracaktım hayrola, birine mi benzettiniz, diye. cesaret edemedim doğrusu. hastadır belki, ne bileyim.
allahtan eski bir arkadaşa rastladım. yol ortasında uzunca konuştuk da o kayboldu ya da beni kaybetti. ama tabii eve gelene kadar acaba arkamda mı, acaba evi mi öğrenmek istiyor soruları kafamda döndü durdu. kendimce çaktırmadan etrafı kolaçan edip öyle girdim.
inşallah eğlence arayan serserinin tekidir de geçip gitmiştir (hoş öyleyse eğer, eğlence ve benimle nasıl bir ilgi kurdu orası da allah-u alem).
öyle işte. mini macera.
halbuse farsça hocamın bizi terkedip gidişine yas tutacaktım daha. neyse gitsin de yerimizi tutsun önceden diyorum. bir kapım daha olur oralarda. hem t.'nin de tanıdıkları varmış. belki o da gelir. belki güzel şeyler olur, kimbilir.
evet hayal kurmak güzel. bir de kurulan hayaller ille de gerçek diye bastırmasa...
işimize bakalım, bakalım.
