10 Ocak 2010, Pazar
saat: 15:13
taşlar ağırlaştı. ayağımla bile kolayca kenara ittirebildiklerim yerini tonlarca ağırlığa bıraktı. kaldırmak için gücüm de yok, yenilenip tazelendiğimi düşünürken yenilenememişim. ayna kandırmış beni. gururla susmak, kabullenmek demek bazen, boynu bükük gezmektense. ortada suç yok lakin kendim ettim kendim buldum mevzusu deli ediyor. ama nereye kadar gider bilemiyorum. sürekli geçiştirmek ne fayda sağlar?
kırık kavanozla daha ne kadar ileri götürebilirim düşüncelerimi, hayallerimi meçhul. fazla birşey kalmadı içinde döküle döküle. herşeyimle fazla geldim..
neyse canım sıkıldı çok. konuşmak istemediğim gibi artık yazmak dahi istemiyorum. music made me do it. ara mı versem biraz ne yapsam? ruhum konuşmaz ki o zaman benimle.
söylediğimi anlamazsam, ne düşündüğümü nereden bilebilirim ki?
çok yoruyorsun beni. yorma artık gözünü seveyim.
