10 Ocak 2010, Pazar
saat: 21:06
Kısa zaman önce görüşmeyi kestiğim biriyle aramda şöyl bir diyolog geçmişti.
-Korkuyorum senden anlıyor musun? Artık kanamaktan kormuyorum.
+Sana bunu kim yaptı? Hngi soysuzun evladı seni bu hale getirdi?
Samimiydi değilmiydi bilinmez ama, ilk defa biri beni bu hale getireni merak etti. Hayatımdaki bi insan, benim derinimi merak etmişti, hayatıma tam dahil olmadığı halde.
buna karşın hayatıma, derinime, tenime işleyenler o kadar yüzeyseldilerki. Görüyorum şimdi beni nasıl baştan sağma dinlediklerini, 1000(bin) isterken 1(bir] verdiklerini. İnkar etmiyorum uzattıkları ellerini. Ama bir elle tutarken savunmasız elimi, diğer elleriyle yağmadılar bedenimi. Şimdi onların yaralarını sarmaktan başını almayan bedenimin ve kalbimin öyle yaraları ve izleri varki onları silebilecek hiç bir estetik cerrahın olabileceğine inanmıyorum. Hep istediler günce...
-sen beni hep sev, hep çok sev
-başımı koyacağım omuz ol
-anlayışlı ol
-ilgilen benimle, göster ilgini
-yüzümü okşa
-aşka sevgiye doyur
-hep yanımda ol
-...
-..
okadar uzar ki...
hiçbiride, ya hatun sen ne istersin demedi. Hepsi hem gönlünü, hep yatağını dolduruyum istedi. Kimisi gönlünü doldurmadan sadece yatığını doldurmamı. Veye onalrı sevsemde olurdu, ama ufak bişi beklmeyecektim.
Biliyomusun günce, kendimi bıraksam. bu yazı okadar uzarki, yazması günlerimi alır, okuması saatleri...
Bunu okyanlar 'boşver' diyecekler nede olsa yine o anlamsız ve iğrenç tepki olacak.
Sözlerim kimsenin işine gelmeyecek. Yaralıyım, sıkıntılıyım ve yalnızım.
ve görüyorum herkes, ama herkes...
neyse...
şimdi bende soruyorum günce,
Bana bunu kim(ler) yaptı?
