12 Ocak 2010, Salı
saat: 02:10
zaman ufaldıkça biz büyüyoruz. ufalma hızına yetişememekten katlanıyor bazen bu yorgunluk, takat bırakmıyor insanda. giderek acımasızlaştığımı düşünüyordum oysa o benden daha acımasız gözükmeye başladı.
yarın için planlarım var, atmakta geç kaldığım adımları, şu an tam kenarında durduğum uçurumu hiçe sayarak atmayı planlıyorum. mütemadiyen düşmeye alışınca yüksekliğin pek önemi kalmıyor zira.
geçmişi hiçe sayan kim çözemiyorum artık, ben olmadığım açık ve net olmasına rağmen.
uyku kaç gibi gelir acaba? sıkıldım.
