13 Ocak 2010, Çarşamba
saat: 23:30
kaşlar çatılıyor, yüz düşüyor, moraL yerini hüzne bırakıyor... hiç bir zaman anLam veremedim nedenine. Neydi sorun?
Bu odamıydı?
Bu oda da yaşadıklarım mı?
kendimle baş başa kalmammıydı?
yoksa hepsimiydi?
Sabah Annem o kadar içten sarıLdı ki. Bırakmak istemedim, akşama kadar kuçağında yatmak, sarılmak, öpmek, koklaşmak istedim. anLatmak istedim herşeyi ve ağlamak istedim dizlerinde. gözyaşlarımı eteğine siLmek istedim ve koynunda uyumak.
ağLarsam ağlardı ve ben onun ağlamasına dayanamam. bebeklikten bu yana ilk kez geçen ramazan bayramının sabahı sarılıp ağlamıştım. Ne zaman aklıma gelse gözlerim doluyor.
Aşkımın fotoğraflarını getirdim ofisteki pisiden. Babamın fotoğrafını gördüm. Annem Babam ve Aşkım. hepsinin ağzı kulaklarında. gözlerinin için gülüyor. Yüzümde o aptal tebessüm gözlerim dolu.
Dokunma Murteza.
Ağzını açıpta tek bi kelimede etme.
neden neyse ne?
sanane mına koyim.
oda da benim,
yaşadıklarımda benim
ben de benim.
Ne garip şey şu mutluluk...
gitti mi?
gider...
çağırsam gelmez....
gelse de kalmaz...
kalsa da yetmez..
Bu gece Cem Karaca Gecesi
