17 Ocak 2010, Pazar
saat: 18:39
kafam şişti, beynim pişti, çok yoruldum ama yorgunluğuma değdi. samimiyetin gözünü seveyim, oldukça da eğlendik ama harap haldeyim ve eve nasıl gideceğim konusunda bir fikrim yok çünkü çakılıp kalmış vaziyetteyim koltuga şu an. elim ayağım tutmuyor o derece. sırtım da ağrıyor. leziz bir kahveyi hakettim, ama adım atamıyorum. az da olsa zihinden uzaklaşıp bedensel yorgunluğa kucak açmak iyi geldi. kaçmasa bari bir süre sonra beni boğuyorsun diyerek. tek arzum bu şimdilik.
uykum mu geldi ne? münasebetsiz işte.
