19 Ocak 2010, Salı
saat: 02:11
birbiri ardına koşturan düşünceler benliğimdeki sancıları bu kadar ağırlaştırırken, böylesi ahmak insan arasında yaşamak çok yoruyor.
kendimi ifade etmeyi zaten istemiyorum, onları anlamayı hele hiç istemiyorum. ki anlaşılacak hiç bir naneleri de yok, sıçtıkları bütün kelimelerin pezevenkliğini yapmaktan, içinde leş nefesi kokan bir balon olmaktan başka.
merhaba hüzün, nefret şimdi gitti. ama sabah uyandığında başucunda olur, git şimdi uyu.
