19 Ocak 2010, Salı
saat: 13:39
uykum geldi yine. yağmura bakıyorum şimdi camdan, kara dönerse şayet, çıkıp dolaşıcam şemsiye taşımak istemiyorum çünkü. vapura biner karşıya geçerim, ofiste ayıl bayıl bir yere kadar. dayanamıyorum artık. doğumda, çocuklukta ağlamadık hiç diye mi bu intikam bilmiyorum ki. şimdi şimdi dökülüyor bütün birikip büyümüşler. hepsini tüketirsem elimde ne kalacak o meçhul, bilmek de istemiyorum.
canım sıkılıyor çok. evlenip çocuk doğurmuş bir çok arkadaşım her yere bebeklerinin fotoğraflarını döşüyorlar ve ben bundan rahatsızlık duymaya başladım.
susuyorum.
sus sus nereye kadar. o da yordu.
insaf.
