21 Ocak 2010, Perşembe
saat: 14:39
Yatağımda yatıyordum her zamanki gibi. Yayılabildiğim kadar yayılmış, en uygun pozisyonu bulmuş ve tam anlamı ile pelte görünümümle yorganın içinde kaybolmuştum.
Sonra hafif ve sinsi bir şekilde sıkıntı geldi. Ansızın yakalanmıştım. O anlık panikle ne yapacağımı da bilemedim açıkcası. Bütün düşünceler bir an da beynime saldırmaya başladı. Başıma neler gelebileceği ve gelemeyeceği hakkında sesler duymaya başladım, çalışmayı bırakmaya hazırlanan beynimde. Kurtulmaya çalıştıkça daha da içine batıyordum. Bitmek bilmeyen bir sıkıntı. Ve ardından gelen ağrılar. Tam artık buraya kadarmış diyip son nefesimi vermeye hazırlandığım sırada bu durumu o kadar da abartmamam gerektiğini söyledi bir ses kafamda.
Haklıydı o kadar da abartmamam lazımdı. Kolumu başımın altından çıkardım. Kolumun ağrısı ve uyuşması yavaş yavaş geçerken, boynumun ağrısı ve kafamdaki sesler de yavaşça uzaklaşmaya başladı. Sonra uyudum...
