21 Ocak 2010, Perşembe
saat: 21:28
evden hiç çıkmadım bugün,sözde ders çalışacaktım.nasıl akşam oldu anlamadım.hiçbişeye de bakamadım.yine gereksiz bi stres aldı başını gidiyor..
bikaç gündür çok melankoliğim.hiçbişey yapmak gelmiyor içimden.öyle yatsam saatlerce müzik dinlesem..
ona karşı bütün kızgınlığım kırgınlığım nereye gitti bilmiyorum.yine açıyorum fotolarını saatlerce boş boş bakıyorum.
yine konuşmuyorum gerçi,muhatap olmuyorum onunla oda benimle.ama geçen gün yanıma oturup muhabbete dahil oldu.sonraki günde yanımızda arkadaşları olduğu için,bizim kızları öpünce ve banada yönelince öpmek zorunda kaldım.
ne kadar geçti desemde çok kırgınım günce.
herşeyi geçtim tek bi özür beklerdim.tek bi konuşma.en azından arkadaşı geçtim,insan olarak değerim var sanıyordum gözünde.yokmuş..
ama işte unutamıyorum.umutsuzca,kızgınlıkla,hatta nefretle hala seviyorum.kimseye güvenemeyeceğim,inanamayacağım halde bundan sonra...yalnızlığımı kendi yüzüme vururcasına..
fazlasını istememeyi öğrenmiştim oysa,hayal kurmamayı,düşünmemeyi,sevmemeyi,kırılmamayı..duvarlarımı örmüştüm.sadece öyle sanıyormuşum.
beni sevmediği için kızmıyorum ona..hiçkimseye hiçbişeye kızmıyorum aslında.insanlara güvenmemeyi çoktan öğrenmem gerekirdi.sevmemeyi,inanmamayı..
öğrenememişim.benim hatam.
