21 Ocak 2010, Perşembe
saat: 23:45
Sebebi sen
Kasten yalnızım
kendime
bedenime.
Daralıyor senin zaman,benim telaş dediğim bu karmaşa.Haritasızım uzun zamandan beri.
bakma -zaman- diyorum bende ona
yerine kullanacak bir kelime bulamıyorum.
korkuyorum aslında ondan
her tükenen şeyden korktuğum gibi.
aslına bakarsan korkularım yüzeysel
ruhum yaralı
savunma mekanizmam hep aynı
son bulmam çarklarımdan birinin kırılmasına bağlı.
ırkcı dudaklarım kabul etmiyor artık bunları
ne korkularımı
ne zamansızlığımı
ne de savunma mekanizmamı.
tanrıya mı ihanet ettim bilmiyorum
yaşamayı unutturdu bana
nasıl başlamak gerek bu hayata bir kez daha ?
sil baştan
yeni ümitlerle...
artık başlamak bitirmekten daha bi zor sanki
gitmeler gelmelerden
susmalar konuşmalardan
sevmeler sevişmelerden daha zor
birde parantez içlerinde kalan kelimeler var
o acil durum anlarında
olmadık yerde kullanılan kelimeler
-gitmek zamanlarının
en ele avuca gelen somut karşılıkları
giyinirken
soyunurken
giderken
batan o somut susuşlar.
...
Şimdiye kadar hiç dile getirmemiştim ama
içimi yakıyordu o susuşlarımız
ben üç beş şarjör
sen sayısız kuru sıkı ölüm gibi geliyordun bana
ve durmadan taziyeye gelen zaman
o manasına yenik düşmüş susuş vakitlerinde,
aramızda usulsüz bir şeytan üçkeni gibiydi
ben,sen ve zaman.
aklımdaydın hep aslında
şimdi söylemeden edemicem ;
dışarı çıkmadan önce,
üşüyünce,
ağladığında,
uyurken bile,
beni giyerdin üzerine
ama giderken kat kat giyinmiştin
oysa görüyorum ki şimdi,
ne giyersen giy
en az benim kadar sende çırıl çıplaksın bu hayatta...
