23 Ocak 2010, Cumartesi
saat: 19:33
içimde mideme kramplar sokacak bir mutsuzluk ve nedenini bilemediğim bir huzursuzluk hakim.
içimdeki durgun çocukla, sevdiğim bir şiir güncecim.
Tahir olmak de ayıp değil zühre olmak da
hatta sevda yüzünden ölmek de ayıp değil,
bütün is tahirle zühre olabilmekte
yani yürekte.
mesela bir barikatta dövüşerek
mesela kuzey kutbuna keşfe giderken
mesela denerken damarlarında bir serumu
ölmek ayıp olur mu?
tahir olmak da ayıp değil zühre olmak da
hatta sevda yüzünden ölmek de ayıp değil.
seversin dünyayı doludizgin
ama o bunu farkında değildir
ayrılmak istemezsin dünyadan
ama o senden ayrılacak
yani sen elmayı seviyorsun diye
elmanın da seni sevmesi şart mi?
yani tahiri zühre sevmeseydi artık
yahut hiç sevmeseydi
tahir ne kaybederdi tahirliginden?
tahir olmak da ayıp değil zühre olmak da
hatta sevda yüzünden ölmek de ayıp değil.
