24 Ocak 2010, Pazar
saat: 05:09
bilinç bu kadar ayıkken neden bu rahatsızlık çözemiyorum. gerçekten rahatsız ettiği ihtimaline dayanarak aldığım hazdan çözümsüz bırakıyor da olabilirim. acımasızca çok.
düzeltemiyorum. kızıyorum.
aklımı göstermek istemiyorum nicedir, sinsice aptallık da yordu. çaresiz kaldım arada.
ben böyle anlamsızlığın, hayatın ve uykunun yüzüne iki laf için ağzımı açıp tükürük zerresi bile fırlatmam.
daha ne kadar karışıp yorulacağım, insaf!
