25 Ocak 2010, Pazartesi
saat: 10:43
donuyorum güncem..
masamın başındayım.. halilen.. bacaklarımda sıcak su torbası var.. üşüyorum..
cuma gününden beri sevgilimi "iyi geceler" demek için aramıyorum.. farkında mı emin bile değilim aslında.. belki o kendini böyle bi üzerinden yük kalkmış, böyle bi hafiflemiş hissediyordur.. ve kendi kendine "yahu böyle bi rahatım bi rahatım, hayırdır inşallah" diyordur..
onunla konuşmak istemiyorum.. onunla buluşmak istemiyorum.. sesini duymak, yüzünü görmek istemiyorum.. onu hatırlamak bile istemiyorum.. o kadar kızgın, o kadar kırgınım..
benimki; "tavşan dağa küsmüş, dağın bundan haberi olmamış".. misali!!!
---
buarada dün kardeşimin çeyizini düzenledik. çok yoruldum. o kadar yoruldum ki gündüz vakti yattım uyudum.. akşamüzeri kardeşim aradı. kocasına damatlık bulamamışlar.. "oraya geliyoruz" dediler.. çarşıya indim.. onlarla dolaştım, damatlık baktım. bulduk da.. çok güzel oldu. yanlarından ayrılırken bir teşekkür bekledim ama o kelimeyi ikisi de tamamen unutmuş gibi.. şimdiye kadar ne yaptıysam ağızlarından çıkartamadım.
