27 Ocak 2010, Çarşamba
saat: 07:01
Bana acı veren parçaları sıraladım ve dinliyorum. Kırışıkların oluştuğuna dair paranoyamı kenara itip sigara içiyorum. İçkiye ihtiyacım var ve içmiyorum. Birazdan chambordu tek başına kusarsam kusmazsam da içime akitacağim. Ben 2005’ten beri kendine zarar verme ustası sıfatına layık olmaya calışıyorum. Ben motivasyonsuz, sabırsız, bir yukarı bir aşağıda takılanım. Şu anki halin tetiğini çeken şey ironik de olsa sevgi. Klişe de olsa sevgi. Aşk değil - sevgi. Deyimler sözlüğüm olsaydı yanımda. İki dilim de yandan yemiş, nerede ne söylenir - hatta! nerede ne düşünülür...? şaşırıyorum. Ben hala gideceğim ama sanırım bir yandaşım olmayacak. İki buçuk yıla yakın bir süreyi boşuna mı harcadım? Sanırım artık bana ilgi duymuyor. Sanırım artık beni sevmiyor. Sanırım bensiz mutlu olabildiğini fark etti ve bensiz hayatın nasıl olacağını merak ediyor. Geçen zaman boyunca beni seven o (-ydu?), bana güvenmeyen o (-ydu?), telefon fazla çalarsa telaşlanan o (-ydu?). Çok dengesizdi herşey. Olanlara rağmen artık olumsuz ne olduysa, ne olacaksa kabullenen ve kabullenek ben mi affedilmezim? Pis bir gurur, genelde kendime sakladığım bir paranoyam ve spastik olduğum için olsa gerek - sanki boğazımdan ve ciğerlerimden hoşlanmadığım ekşi olmayan bir asit sürekli geçiyormus hissini veren bir acı ile kaldım. Yarın görüşmeyeceğiz. Bu iyi bir şey mi? Beklediğim gibi mi olacak...? Ne olacaksa hepsini hak ettim. Bir yandan da hak etmedim. Onca zamanı bana eziyet ettin. Mutlu olduk. Yeteri kadar sempatik, yeteri kadar polyanna, yeteri kadar destekçi, yeteri kadar sevgili bir sevgili olmadığım için... Ben kırık kaldığım ve artık yanlış olan şeyleri çektiğim ama sürekli reddettiğim, ama aklımın kenarında bir ’biz’ olmasa yaptıklarımı eleştirecek, beni kötüleyecek biri olmayacağını da tuttum. Ben seninle kendimi evli barklı göremedim, ne yaparsam yapayım beni izleyip destekleyeceğin bir yalan. Yanlış olduğumu umuyordum ama niye umuyordum...unuttum. Seni sanırım zamanla sevdim, zamanla alıştım ve zamanla huyumu suyumu az da olsa değiştirdim. Öylesine. Tren kazası. Ne yaptıysan affetmedim ama seninle olmayı rahat olmaya tercih ettim. Çok kızgındım, sürekli benimle tartıştığın ve başka bir kentten bile bana karıştığın için. Plajda kızlı erkekli arkadaşlarınlaydın ve konuşmak bile istemediğin açıktı. Ben anında ’kalpsiz’, ’düşüncesiz’, ve bir çok diğer şey oluyorum. Şu an başta hangi düşünceyle bunu yazmaya başladığımı hatırlamıyorum. Belki en uzun ilişkimin sonuna geldiğimi düşündüğüm ve benim için herşeyin en azından bir değeri olduğu için yazma gereği duydum. Belki bu şarkılar rahatımı bozdu. Belki atmak istedim. Başaramadım. Hala seni seviyorum. Bitmedi daha ama bitti aslında. Dün. Karar verdiğimde. Senin karar verdiğine inandığım an. Hala taşınacağım. Göreceksin veya görmeyeceksin... öf. -_-
Herşeyi, herkesi yok etme modundayım. Pişman olacağımı biliyorum, yapmayacağım. Belki sevmediğin yükünü kabul edip devam ettiğin zaman büyüyorsun...
Bunu dun yazmistim oylece birakip dokumana kaydetmisim.
Bunu yazdiktan sonra msnde bunu konusup tartistik ve dogru tahmin etmisim. Beni birakti. Birakti sonra birkac saat sonra seviyorum ayaklarinda takilip kafami darmadagan etti. Seviyorum ve ayrilacaktim ama sen kendini duzeltene kdar ayrilacaktim. Seni sevmedigimi mi zannediyorsun? ...Ben bunu ve benim hakkimda ne dusundugunu artik bilmek istemiyorum. Iyi bir kiz arkadas olmadigim konusunda ikimiz ayni fikirdeydik en azindan. Bana hakaret edecek, suclayacak gibi oldugu an 'evet yani simdi ben soyle soyle v soyle soyleyim... baska?' cevabi verdigimde konu kapandi. Simdi arkadasimla bulusup sabaha kadar icecegim. Buyuk ihtimalle yarin onu gordugumde benimle barismaya calisacak. Bu alti ay sonra benden ayrilip sonra karar degistiren eski seviglimle de olmustu. Hatirlamiyor mu? Barismadik. Bitti. Ben neden iyi sevgili gibi kopek olamiyorum, ogrenmek istemiyorum herhalde.
