27 Ocak 2010, Çarşamba
saat: 15:22
sinir katsayımın yüksek olduğu ve insan topluluğuna anlam veremediğim bi dönemdeyim. Herkes ayrı bi havalarda biri neden bu kız bana yanaşmıyo abisi olarak görüyo insanları sınıflandırıyo triplerinde, biri " ah ben senin ablanım ben senin iyiliğini düşünürüm, sen benden önce geliyosun" der sonrada kendi kendine triplere girip aman seni merak ettim beni bidaha arama der daha sonra benim sanbrım tükenir ve başlarım içimdekilere dökmeye, biri gerzek eski sevgilimdir sevgili değiliz fakat sevgili gibi gezeriz
Biri şu insanları durdursun ve bana farklı anlamlar yüklemesinler allah aşkına.
İnsan olduğum için kendimden iğrenmeye başlıyorum. Keşke denizde oltaya takılabilecek kadar salak balık olsaydımda, yeryüzündeki çakallara yem olmasaydım.
