28 Ocak 2010, Perşembe
saat: 06:11
oha bu kadar olur,demin yazdığım bir güncemle ilgili bi arkadaş mesaj atmış ben de iade i ziyaret şeklinde onun güncelerine doğru yola koyuldum o sırada aklımdan
kardeşimle hiçbir zaman kardeş olamadık,lanet olsun bana,peki ya bu kardeşleriyle arası iyi olan ablalar kimden öğrendi iyi abla olmayı?? ben isteyerek mi kötü abla oldum? hayır,ben ruh hastası bir insanım,antidepresan kullanıyorum fakat bunu kullanmayı ben seçmedim ki,ben depresyona girmeyi hiçbir zaman istemedim ki,hasta ruhlu insan olmayı istemedim ki,ama bunların sonucunda ben kötü bir abla oldum.Ama hiçbiri elimde değildi ki ne yapabilirdim?? koca bir HİÇ HİÇ birşey yapamazdım
kusura bakma kardeşim
hayır isyan etmek istemiyorum,yanlış geliyo isyan etmek,ama sormam da lazım değil mi neden ben diye? tamam soruyorum sinirlenmeden AllahIm biliyorum herişinde bir hayır vardır ama saçma sapan takıntıları olan,hayatı kendine zindan artı çevresine zindan eden bir ruh hali neden verdin bana? sadece soru bu valla isyan değil,sadece soru...
kusura bakma kardeşim
bilmeden önce senin hayatının içine sıçmışım.o ara bilmiyordum ki normal olmadığımı...o mal davranışlarımın nedeni gerçekten mal olmammış
ben bunu öğrenene kadar aramızdaki herşey için çok geç oldu çok uzaklaştın benden...herşeyi düzeltmeyi o kadar isterdim ki...çok denedim biliyorsun çok...ama sen de haklısın..yaptığım çoğu şey sende tamiri çook zor çok derin yaralar açtı biliyorum...ama görüyosun ben ben değilmişim ki...ben mi istedim sanki öyle biri olmayı???
kader işte budur...kadere inanmayan varsa çıksın hadi karşıma...
ölüm şekli yeri bunlar kader değildir,sonuçta her canlı tadacak ölümü...ama ya benim iç dünyamda yaşadıklarım?? hergün bin kere ölmüyor muyum? ilaçlardan bu kadar nefret ederken şimdi hangi ilaç beni NORMALLEŞTİRECEK diye aranır oldum heryeri.zehir verseler iyileşeceksin deseler bir saniye düşünmem!!
nasıl istiyorum anlatamam ..bir teklifle gelse ya azrail bana kimseye belki de sunmadığı bir şey olsa bu...senin canına karşı,üzdüklerinin mutluluğu...
söylemek kolay diyosundur biliyorum.ama inan öyle değil,çok kez intihar edenlere,bu yüzden ölenlere,eşini dostunu kaybeden çok kişilere şahit oldum...o anları bilirim..hepsi benzerdir...iki gün sonra senin kötülüğünü unuturlar...unuturlar mı? ya unutmazlarsa?? o zaman artık ölmüş oluyorsun ve hiçbir şekilde dzeltme şansın yok geçmişi..
üzgünüm beni affet kardeşim..
babam bilmeden benim hayatımın tam orta yerine sıçtı..bilmediğine istemeden bunu yaptığına eminim.aynı benim durumum bence ondaki de..
hayat işte nasıl da tekerrürden ibaretsin!! şaşarım sana !!!
o zaman kendine sorduklarını babası için de soruyo insan,diğer babalar kimden öğrendi iyi baba olmayı???
babamı görünürde zerre kadar saymam,ama haketmiyor değil bunları...çocukluğundan beri espri alay konusu edilince insan,babanın ne kadar ilk göz ağrı olsan da olmuyo be işte...olmuyo....
biliyo musun baba keşke okuma şansın olsa şunları..senin yüzünden pısırık bi insan oldum,hani soruyosun ya hakkını neden arayamıyorsun diye,işte onun nedeni senmişsin bugünkü tıp öyle söylüyo!!!bgün gidip hocalarıma,patronlarıma derdimi anlatamamamın nedeni de senmişsin veya işbaşvurusuna gittiğimde aptal gibi insanların suratına bakmamın sebebi de senmişsin,bilmiyordun dime??
ben bir de bunu öğrendim bak,sen bilmediğin için rahatsı,kıçını gere gere oturuyosun,benim şuncacık yaşımda neler yaşadığımı senin yüzünden bilmiyorsun!!
işte işin kötü yanı senin bana yaptıklarını,ben de annemin biricik evladı kardeşime yaptım.yani gel gör ki senin yüzünden hem ben hem kardeşim yandık .ama işte tekrar o soru geliyo aklıma,zaten sonuçların böyle olacağını bilsen yapmazdın değil mi?
yok yok yapmazdın biliyorum....
