28 Ocak 2010, Perşembe
saat: 15:19
anneanne
382. beni buyuten kisi. kendisine dair hatirladigim son iyi goruntu, omurilik kanserinin ilerlemesi yuzunden kullanmak zorunda kaldigi koltuk degnekleriyle zorla balkona cikip, beni kis tatilinde gittigim kayak kampina gonderirken gulerek el sallamasidir.
eger su anda biri, bisey, ciksa ve dese ki, hayatindan sadece bir ani sana geri vericez ve karsiliginda canin da dahil sahip oldugun ne varsa alip goturcez; o an suphesiz ki onun bana sarildigi herhangi bir an olurdu ve ben ne var ne yoksa verirdim.
13 yasindaydim gittiginde, bugun tam 19 sene oldu; annem babam da dahil olmak uzere, hala onun verdigi kosulsuz sevgiyi bana verebilen birini tanimadim. bugun icimde buyuyen o guvensizligin, kaybetme korkusunun, yalniz kalma korkusunun, hayatta her an her seyin olabileceginin farkindaligimin tek mimaridir onun ölümü.
bir allah varsa, cenneti de varsa, herhalde o cennetten bana bakiyodur simdi.
(milky way, 28.01.2010 14:52)
