28 Ocak 2010, Perşembe
saat: 17:58
kanaya kanaya ölmek üzere olan ruhumu, yarası biraz dinsin, kanaması dursun ve biraz da dinlendireyim diye müzik dinliyordum, kulaklarım kanamaya başladı bu sefer.
acım çok kızdı, katlanarak sille tokat girişti bedenime.
klavsen ile hayatımın bestesini yapıp çalsın birileri, bende dinleyip biraz daha sakince sorgulayayım.
cenazemde çello çalsınlar tüm o görkemsiz kapanışa, ağlayan olacağını sanmıyorum zira. belki biraz hislenirler bu vesile ile. benim için problem yok. ha toprak üstü ha toprak altı, her daim ölü her daim içli, ağlak ama dangalak bir kadın.
kendim gibi herkesi sıkmaya başladığımı seziyorum.
sıkıldım be.
buradan.
