29 Ocak 2010, Cuma
saat: 23:57
Kendimi niye bu kadar çok önemsiyorum bir bilsem.
İşler iyicene boka sardı artık istesem de öğretmen olamayacağım:)... ortalamamın 2.5 un altında olmasının bir gün beni bir çıkmazdan kurtaracağını hiç düşünmemiştim.
Ne komik değil mi bazıları için hayatlarının neredeyse bundan sonraki dönemlerini bir umutsuzluğa çıkmaza sürükleyen haber bana garip bir huzur veriyor böyle anlarda kendimi sevmiyorum herkes gibi düşünmediğimi veya hissetmediğimi görmek beni insanlıktan uzaklaştırıyor hoş hiç yakın olamadım zaten ama.
Yine saçma sapan bir hal içindeyim fakat iyi hissediyorum kendimi galiba artık özlemekten korkmuyorum.
Hep uzaklaştığımı düşünüyorum etrafımdakileri de kandırabiliyorum farkındayım lakin bir bakmışım aynı yerde sayıyorum.
Çok fazla hayal kurmaya başladım yine mutluyum bundan kendi kendime konuşurken ya da tam hayalde yaşadıklarımdan dolayı ağlamaya başlamışken yakalanabilirim çekinmiyorum bunlardan düşüncelerimde yaşadıklarımdan yazılar çıkarırım sana umarım bu günlerde yoğunum da yani yoğun olmam lazım ales e kpss ye ve açık öğretim sınavlarına gireceğim birde okul açılacak.
Uzun zaman oldu dökülmeyeli sana değişen hiçbir şey olmadı ve ben vazgeçtim artık değiştirmeye çalışmaktan sevmek mi yoksa takıntımı bilmiyorum ama her yeni kafamı kaldırışımda kabus gibi karşımda suretini unuttum tavrı sesi bakışı aklımda bazen mistik bir yani olduğunu düşününce büyü yaptı falan diye düşünüyorum:)... artık hiç önemsemiyorum onunla yaşamaya alışmak zorundayım gerçekten sabırlı biri gelip beni ikna edinceye kadar hoş acelemde yok zaten.
Ben eski ben olmayı her gün biraz daha özlüyorum yazmayarak denedim olmadı belki yazarak bulurum kendimi...
