30 Ocak 2010, Cumartesi
saat: 00:37
çok saçmasapan bir ruh halindeyim. Günlük lanetlenmiş gibi hissediyorum. Ben hayatta asla mutlu olamam. Bana hiç birşey yetmiyor. Hiç birşey beni uzun süre mutlu etmiyor. Evet elimde olanlara bir zamanlar hayal kurarken şimdiyse hiç birşey ifade etmiyor. Mutlu etmiyor. Bu lanet olasıca huy,düşünce,bakış açısı her ne boksa babamdan geçti.
Ne yaparsam yapayım yeterli olmadı ona. Aynı pislik ruh hali bende de var.
Derslerden ne not alsam,ne kadar başarılı olsam,ne kadar beğenilsem yetmiyor. Hep ben zaten bunları yapabilirdim,ben zeki ve yetenekli bir insanım şeklinde bakıyorum.
Öncesinde eksik miyim diye düşünüp mutsuz oluyorum. Beğenildikten sonra ben zaten iyiyim deyip bu sefer de "bu kadar mı yani?" "elimden sadece bu kadar mı geliyor?" diye düşünüyorum ve yine mutsuz oluyorum.
Kendimi assam,öldürsem ancak o zaman kurtulurum. Hoş... can çıkar huy çıkmaz derler.
Ben tutup dünya çapında kemancı olsam o da yetmez bana,bu sefer de kendimi Paganini ile karşılaştırırım,o da insanmış onun gibi neden çalamıyorum diye hayıflanırım.
Elimde olan hiç birşey bana yetmiyor. Bu dünya bana yetmiyor,günlük anladın mı beni.Günler su gibi akıp gidiyor,hangi günde olduğumuzu bilmiyorum sadece bildiğim cuma zira senfoni vardı bu akşam.
Her günüm aynı. Sabah kalkıyorum, kahvaltı + bilgisayar + keman + yatış.
Böyle günler birbirini kovalıyor gibi sanki.çok ilginç bir his ya. sanki uyumamış gibiyim. Ya da şöyle söyliyim,aslında hayat keman çalışmaktan ibaret sadece yorulduğumda biraz uyuyorum ve kalkıp keman çalışmaya devam ediyorum.
Günlerim babamla kavga etmekle geçiyor. Onun yüzünden insan doğasına aykırı olan mükemmeliyetçilikle doldum artık. Kendimi sevmiyorum.
ÇÜNKÜ SADECE BASİT BİR İNSANIM. HİÇ BİR ŞEY BENİ YETERİNCE MUTLU EDEMEZ. SADECE EROİN VERİLMİŞÇESİNE UYUŞTURUR BİR SÜRE.
