01 Şubat 2010, Pazartesi
saat: 02:04
bizimkiler beni şehirdışına götürmeye çalışıyor. tatillerde yazlığa gidiyoruz. sobamız var orada. genelde böyle birkaç günlük kaçamaklar iyi oluyor. Havası çok güzel. Bir de sobanın yanına oturup 50 kat giyinip kestane pişirmek yok mu insanın health puanını 2 ile çarpıyor. zira bu şehir beni öldürüyor.
Kaçmak istiyorum. Ne yapıcam bilmiyorum. Babamla yapamıyorum. Babamsız yapamıyorum. Yalnız bir insan olduğuma kanaat getiriyorum. Ama yalnız kaldığım zaman çıldırıyorum. Ne insanlarla,ne insanlarsız yapabiliyorum.
Hayatımda birşey eksik bu aralar.Farkındayım.
Kendi kararlarımı verebilme şansına sahip olmayı çok özenirdim şimdiye kadar. Ama sanki herşeyi yanlış yapıyormuşum gibi hissediyorum.
Sanki hayat hakkında hiçbirşey bilmiyorum gibi hissediyorum. Kendimi çok toy ve bilgisiz hissediyorum. Bunu nasıl aşıcam bilmiyorum ve hatalarımı kendi kendime düzeltmeye çalışınca daha da batırıyormuşum gibi geliyor.
Babamın yol göstermesinden hoşlanmıyorum. Ama her seferinde bana doğru yolu o gösteriyor. Birşeyleri ona danıştığım zaman kendimi çok güvende hissediyorum. Kendi kendime yaptığım hiç bir işten emin olamıyorum.
Ben kendi ayaklarımın üzerinde duramayacak mıyım??
Burada kalmak istiyorum. Ama gitmek doğru olan yolmuş gibi geliyor.
