04 Şubat 2010, Perşembe
saat: 19:21
Kendi ağzıma kendim sıçtım galiba* yine. Hemen başlayım; iş görüşmesi için aradılar seyahat engeliniz yoksa gelin görüşelim dediler bende evde bekleyen çocuğum eşim yok diye olur görüşelim dedim ama düşünemediğim bir annem ve babam olduğunu ve bunların seyahat engeli değil bir çalışma engeli olduğunu anlık olarak unutmuşum velhasıl gitmedim görüşmeye falan.
25 yaşındayım ve kendi kararlarımı kendim verebiliyorum çok şükür ama onların hayatıma müdahale etmelerine engel olamıyorum öyle alışmışım ki onların kızı gibi davranmaya şimdi alışkın olmadıkları bir işte çalışacağımı söylediğimde verecekleri verdikleri tepkiler canımı sıkıyor ve onları yaşamaktansa oturdum kıçımın üstüne okulun açılmasını bekliyorum birçok işsizin yaptığı saygı duymadığım amaçsız işimi yapmaya devam edeceğim.
Kötüyüm hem de çok kötü kendime saygı duymuyorum ve bunu için suçlayacak kimsem yok kendimden başka bundan sonra ne yapacağım bilmiyorum ama evden uzaklaşmam gerektiği kesin babamın annemin ve benim ruh sağlığım için. Bugün konuşmuyorum pek onlarla neden böyle davranıyorum anlam veremiyorum buna hakkım yok ama gelip bana konuyu açmaya çalışmaları işi kötülemeleri olsa da iyi olmazdı falan demeleri örnekler sunmaları sinirlerimi bozuyor.
Biraz yalnız sessiz kalmalıyım ne olur yardım et bana...
*:Sadece kendimiyim buna sebep emin olamadım başta ama ne yazık ki tek suçlu esin.
