04 Şubat 2010, Perşembe
saat: 22:39
hayatımın kontrolünün elimden alınmasından hoşlanmıorumm
birilerinin bana sürekli ne yapacağımı söylemesini garipsiyorum
herzaman başıma birşey gelecekmiş hissini verip korkuya dalıp benide ürküten şeyler duymaktan nefret ediyorum
var olan düzenlere karşıyım ben kendi düzenimle öznelim
hayatta herşey insanlar içindir
der babam
ve derki insanlarısevmesen bile saygı duy kızım
asla yitirme insanlığını
hiç birşeye sahipolmasanda insanlığını kazanmaya bak
öyle derdi işte babam halada demekte ve haklıda mantıklı bir bakışaçısıben bunu
kaptım kapmasına ama
sınırımızorlandığında tutamıyorum kendimi
dilim zehir oluyor
aklım tilki gibi...
ben seviyorum insanları
hatta kimseyle aramda kötülük olmasın kimseyide üzmiyim diyee zorluyorumkendimi
deniyorum
çabalıorum enazından
yangına körükle gidenleri görünce
deliler doluyo işte aklıma
sonrada kır zincirleri ya allahdiyip açıyorum ağzımı
sonra insanları önemsiz kılıp inciltmişim hissine kapılıp üzülüyorumm ....
alen ya ben kendimi anlatamıyorum
yada anlatmak istediklerim anlaşılamıyoo
anlamıyorlarr
belkide hiç anlamazlarr...
