04 Şubat 2010, Perşembe
saat: 23:12
Bir kızı eve atmak için, iki, üç sahteden buluşmaya, sanki sonunu ikimiz de bilmiyormuşuz -sanki başka şeyler istiyormuşuz- gibi davranmaya sinir oluyorum. Şu kaşar kız komplexi beni sinir ediyor. Olduğu gibi kalsa aslında, yalansız dolansız, ne güzel olurdu.
(gereksiz ayrıntı)
Uğraşamıyorum. Sıkılıyorum. Bu yüzden vazgeçiyorum. Eğer her ilişki de böyle olucaksa, o zaman aşık olacağın ayaklarını yerden kesecek kız karşına çıktığında yapacaklarının ne farkı olucak? İlla o kızı beklemek gerekiyorsa... İnsan evladı bu kadar süre eşsizliğe dayanabilecek şekilde mi yaratılmış ki? O zaman bu sevişme dürtüsü niye var?
(/gereksiz ayrıntı)
Soru şu: Sevmeden, -göreceli olarak ya da aşık olmadan- sevişmek, günah mıdır, ayıp mıdır iki insan da birbirini arzuladığında?
saat: 23:28
Devamı gizli :)
