06 Şubat 2010, Cumartesi
saat: 21:46
Birkaç mum yaktım... eski, güzel bir kitap aldım elime... hoş bir melodide var kulağımda... Yazmayı, okumayı,duymayı seven biri daha ne ister ki?
Hayatımda ki herşey o kadar düzenli ki; işim, evim, ailem, hepsinden önemlisi sağlığım yerinde çok şükür... üstüne üstlük güzel gözleri olan ve henüz 30'una varmamış zeki bir kadınmışım dürüstlüğüne güvenilen bazı insanlara göre.
O halde neden bu hüzün ,nedir bu mutsuzluk? Kim bu kendini bitmiş hisseden yaratık?
Birinin yokluğu neden bu kadar derinden etkiliyor beni...Uçurumun kenarından aşağı bakmak gibi birşey işte, manzara muhteşem...deli gibi akan berrak bir su, yemyeşil ağaçlar ve birbirinden güzel çiçekler...Ama bakınca bile korkuyorum bu yükseklikten, sanki içine çekiyor beni uzun boşluk.
Sana uzaktan bakıyorum, manzara çok güzel ama korkuyorum çünkü biliyorum ki atlasam öleceğim...
