08 Şubat 2010, Pazartesi
saat: 10:10
okulun ilk günü.ne yalan diyeyim istemeye istemeye gittim.gidince öğrencilerimi görünce içim açıldı gerçi..dengesizim biraz bazen..buraya geldim geleli de çoğu zaman.annem dün diyor ki yaşadığın yerde mutlu olmayı bilmelisin.yoksa yaşayamazsın.tartıştık.hem de yok yere.kardeşimin okul konusundan açıldı ve birden bana döndü.kafama saatlerce vurdum sonra sussaydın ya diye.kabul etmiş gibi yapsaydın ya diye.başım ağrıyor bu yüzden.sabahki mutsuzluğum da belki dün yüzünden.
bir kapı açılacaksa eğer lütfen hemen açılsın.çok ihtiyacım var buna.gerçi biliyorum benim bir şeyler yapmam lazım, ama nasıl yapacağımı nereden başlayacağımı bilemiyorum..kayboldum resmen.nefesim yok.
ailem inanılmaz mutsuz.kopmak üzereler.beni çok etkiliyor bu durum.mutsuzlukları beni daha da mutsuz ediyor.ve bunu düzeltmek için hiç kimsenin, hiçbir şey yapmaması...ve bize ne olduysa burası yaptı..belki de mekana yükleyip tüm yükü,suçu, atıyoruz üzerimizden sorumluluğu.en kolayı tabi.çıkamıyoruz içinden başka türlü.bu şekilde içinde olmadığımızı sanıyoruz, içimizi rahatlatıyoruz sadece.nefes dedim ya, nefesimiz yok.arıyoruz, korkuyoruz.kırk yaşındaki babam da annem de ben de..korkuyoruz.kimse birbirine söyleyemiyor bunu.bu kadar güçsüz olabileceğimizi düşünmezdim hiç.peki hata nerede?yanlış nerede?ben altından kalkamıyorum.kendin içindeyken, kafan dışındaysa...olmuyor.
güya okuldaki ilk günü anlatacaktım, nerelere geldi bak.kavga çıktı okulda, öğrenciler birbirine girdi, hiçbir şeyin değişmediğini, öğretemediğini görmek..ve öğrencilerini polislerin gelip okuldan götürmesi..ben utandım gerçekten...derse gideceğim birazdan yine.program değişmemiş...zaman geçsin.geçince ne oluyorsa gerçi...
of hava da çok kötü.huyum değişti, güneşi görmek istiyorum artık.
güneş görmek.
